Godziny pracy codziennie 7.30 - 13.30
Opieką medyczną zajmuje się Pani Beata Samulak.
Godziny pracy codziennie
7.30 - 13.30
Do zadań gabinetu należy: udzielanie pierwszej pomocy
przedmedycznej, przeprowadzanie testów przesiewowych.
Przy gabinecie działa
Koło promocji zdrowia "STOKROTKA"
USTA-USTA
Uklęknąć obok głowy ratowanego, unieść jego kark i odchylić głowę głęboko do tyłu, jednocześnie podtrzymując dolną szczękę. Lewą ręką zacisnąć nozdrza, ustami wdmuchać powietrze bezpośrednio lub przez gazę, chustkę i liczyć: 21, 22, 23, 24, - po czym głęboko nabrać powietrze i powtórzyć czynność.
W tym samym ułożeniu ratujący puszcza nozdrza poszkodowanego, przystawia ucho do jego nosa, aby stwierdzić czy ulatuje powietrze wydechowe.
Obserwować ruchy klatki piersiowej.
Wydech trwa również około 4 sek. (liczenie od 21 – 24).
Cykle oddechowe powtarzać w rytmie 12/min.
U niemowląt i małych dzieci – około 20 razy.
Sztuczne oddychanie należy rozpocząć jak najszybciej i prowadzić je jak najdłużej – aż do przybycia fachowej pomocy lub do powrotu samoistnego oddychania i krążenia.
Ocena skuteczności: źrenice – dotychczas szerokie, zaczynają się zwężać i reagować na światło. Tętno powraca (badamy nad tętnicą szyjną).
Każda rana może być źródłem zakażenia.
Rany nie należy wymywać, dotykać palcami, posypywać środkami odkażającymi.
Z rany nie należy wyjmować ciał obcych. Mogą one czasowo tamować krwawienie.
Unieruchomienie okolicy rany jest zawsze korzystne, jeśli tylko jest to możliwe.
Wolno odkażać tylko otoczenie rany.
Nie wolno bezpośrednio na ranę kłaść waty, ligniny, gdyż sprzyja to przylepianiu.
Objawy zatrzymania czynności serca: zanik tętna nad dużymi tętnicami, wybitna bladość lub sinica ciała, wiotkość mięsni.
W nagłym zatrzymaniu czynności serca, w pierwszych 60 sekundach nie dochodzi jeszcze do niedotlenienia. Wystarczy wówczas jeszcze niezbyt mocny bodziec – tzw. uderzenie przedsercowe: unieść pięść na wysokość około 20 cm nad połowę długości mostka. Stroną odłokciową pięści uderzyć – 1 raz. Jeśli to nie pomaga rozpocząć masaż serca.
Poszkodowany leży na twardym podłożu. Uklęknąć jak najbliżej poszkodowanego. Szukać palcami wyrostka mieczykowatego mostka. Położyć lewą dłoń w odległości około 3 cm od wyrostka w kierunku szyi. Prawą dłoń położyć na lewej, barki przenieść nad ratowanego. Własnym ciężarem uciskać most, rytmicznie stosując jednocześnie sztuczne oddychanie.
Wykonać w ciągu jednej minuty około 60 uciśnięć mostka i 10 cykli oddechowych.
Uciskając mostek, szybko liczyć 1i, 2i, 3i, 4i, 5i, (powtórzyć 3x).
Wykonać sposobem usta – usta 2 szybkie wydechy.
Powtarzać czynności.
Bulimia występuje u 4 – 15% uczennic szkoły średniej i
studentek. Początek jej przypada później niż w przypadku anoreksji, średnio na
16 –18 rok życia. Stosunek zachorowań dziewcząt do chłopców 9-10:1. Chore na
bulimię pochodzą z rodzin, w których konflikty, odrzucenie dziecka czy
zaniedbywanie zdarza się częściej niż w jadłowstręcie psychicznym.
Objawy bulimii to:
Powtarzające się okresy żarłoczności (zjadanie bardzo dużych ilości jedzenia w ciągu krótkiego czasu), minimum dwa razy w tygodniu, w ciągu ostatnich 3 miesięcy.
Poczucie utraty kontroli nad spożywanym jedzeniem podczas epizodu obżarstwa.
Stałe prowokowanie wymiotów, używanie środków przeczyszczających lub odwadniających, ścisłej diety lub intensywnych ćwiczeń po epizodzie obżarstwa, by nie utyć.
Utrzymywanie się stałego poczucia winy i mniejszej wartości własnej, obniżonego nastroju oraz wysokiego poziomu lęku; u chorych może występować depresja, prowadząca nawet do samobójstwa.
Do zadań lekarza sprawującego stałą opiekę nad uczennicą z bulimią należy pomoc w ustaleniu źródła zagrożenia zdrowia pacjentki, w tym zwrócenia szczególnej uwagi na problemy psychospołeczne rodziny. Wskazany jest kontakt z grupą psychoterapeutów, pielęgniarką/higienistką szkolną i nauczycielami oraz zwracanie uwagi, przy każdej wizycie, na nawrót choroby lub jej zaostrzenie.
Leczenie polega na terapii behawioralno – poznawczej, psychoterapii, czasem stosuje się leczenie przeciwdepresyjne. Prowadzi się je z reguły w ośrodkach psychiatrii.